ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG ΠΟΥ ΔΙΑΤΗΡΟΥΣΑ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ, ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΔΑΚΙ ΣΤΟ WORDPRESS. ΕΚΕΙ ΗΜΟΥΝ ΓΝΩΣΤΟΣ ΩΣ "ΚΑΦΕΤΖΗΣ".. ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟ ΕΓΡΑΨΑ ΣΤΙΣ 4 ΑΠΡ 2009 ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΤΟΠΟΥ

panos63

 

****

 

Ήταν μια νύχτα βροχερή. Το γλέντι κρατούσε ακόμα όταν φύγανε, το ίδιο και το οινόπνευμα στο αίμα τους. Τι να τα λέμε τώρα...είχαν πιεί την Άρτα και τα Γιάννενα, τα Πεζά και τις Αρχάνες. Στο τέλος ήπιαν και τη Σκωτία σε έκδοση diesel. Ευτυχώς είχαν φάει...αλλά είχαν φάει πολύ...πάρα πολύ...κι όταν ήρθε κι εκείνο το γλυκό στο τέλος, το πράγμα ήρθε κι έδεσε κι είπαν να φύγουν. Το παρκινγκ έμοιαζε με σαρδελοκούτι και πέραν αυτού, είχαν και μια δυσκολία στο να αναγνωρίσουν το δικό τους αυτοκίνητο.

- «Βρε αυτό είναι σου λέω»

- «Μα τι λες τώρα...έχει το δικό μας τόσους τροχούς, νταλίκα είναι αυτό»

- «Δεν είναι νταλίκα...εσύ έχεις μεθύσει και βλέπεις πολλές ρόδες, το φτιαγμένο αγροτικό του Μήτσου είναι...»

 

Κάποια στιγμή το βρήκαν. Ήταν αυτό στο οποίο ταίριαζε το κλειδί που κρατούσαν. Μπήκαν...αλλά δεν μπορούσαν να φύγουν καθώς τους έκλεινε το φτιαγμένο αγροτικό του Μπάμπη.

- «Πήγαινε να τον φωνάξεις»

- «Ήταν κι αυτός εκεί; Δεν τον είδα...»

- «Στο ίδιο τραπέζι καθόμασταν...μέχρι που σε χούφτωσε κιόλας»!

- «Μα τι λες...δεν το πρόσεξα...νόμιζα ότι κάτι έψαχνε στην τσάντα μου».

- «Άτυχος ήταν...εγώ όποτε ψάχνω κάτι στη τσάντα σου, ποτέ δε το βρίσκω...τράβα να τον φωνάξεις τώρα».

- «Δεν πάω πουθενά...θα περιμένουμε να έρθει μόνος του...».

 

Μισή ώρα αργότερα εμφανίστηκε και ο Μπάμπης... Μόνο που ο κύριος Μπάμπης, πήγαινε προς νερού του και όχι για να πάρει το αυτοκίνητο...

- «Μπάαααμπηηηηη...ε...ε...ε...ρε...Μπάαααμπηηηη».

- «...σο...»

- «Τι σοοοο βρε Μπάμπη...»

- «...σο να τελειώσω...»

- «Το αυτοκίνητο βρε Μπάμπη»

- «...σο...και ποιος είσαι...»

- «Ο Κώτσος του Καλαπόδα»

- «...α....σο...δεν έφυγες;»

- «Πώς να φύγω βρε Μπάμπη; ...το αγροτικό σου με κλείνει...»

- «Και η κυρά σου έφυγε;»

- «Βρε Μπάμπη...πάρτο να φύγω...»

- «...είπα...σο....».

Άλλη μισή ώρα μετά και μια βόλτα στο κέντρο να φέρει τα κλειδιά ο Μπάμπης, κατάφεραν επιτέλους να ξεκολλήσουν. Η βροχή είχε δυναμώσει και η Κώτσαινα θυμήθηκε ότι ήθελε να πάει στο πι-πι ρούμ.

- «Πάτα το κι άλλο...θέλω να πάω σπίτι».

- «Δεν το πατάω...βρέχει»

- «Κατουριέμαι»

- «Να κάνω στάση»

- «Μα βρέχει, τρελάθηκες;»

- «Δεν πειράζει...δεν είσαι ζαχαρένια να λιώσεις»

- «Τι θες να πεις;»

- «Ότι δεν είσαι από ζάχαρη γλυκιά μου»

- «Πάτα το κι άλλο...»

- «Να το πατήσεις εσύ, αλλά πες μου πότε για να κατέβω»

- «Θέλεις να πεις ότι δεν οδηγώ καλά;»

- «Όχι...αυτό το λέει ο φαναρτζής...δεν το λέω εγώ».

Ο Κώτσος επέμενε να πηγαίνει με το ρεπεπό του 55 χλμ/ώρα. Η Κώτσαινα είχε αρχίσει να χοροπηδάει...

- «Θα τα κάνω πάνω μου»

- «Κάντα»

- «Θα λερώσω το σαλόνι»

- «Λέρωσε το...έτσι κι αλλιώς δεν είναι δικό μας...της μάνας σου είναι»

- «Το ίδιο κάνει...τρέχα...»

- «Δεν κάνει το ίδιο...τούτο έχει 60 χιλιάρικα και το δικό μας 8...συν τα ανταλλακτικά του...»

- «Θέλεις να πεις κάτι;»

- «Εγώ όχι...δεν ξέρω αν έχει να πει κάτι η μάντρα του σπιτιού μας»

- «Μια γρατζουνιά έκανα και το κάνεις θέμα»

- «Στην μάντρα ναι...στο αυτοκίνητο: ένα καπό, μάσκα, προφυλακτήρα, δύο φτερά, φανάρια, ψυγείο και το παρμπρίζ».

- «ΚΑΤΟΥΡΙΕΜΑΙΙΙΙΙΙΙ»

 

Ο υπόκωφος θόρυβος από τις λαμαρίνες που τσαλακώθηκαν (κοινώς το γκδουπ), έλυσε το πρόβλημα της στάσης...αλλά και του κατουρήματος.

- «Το δέντρο δεν το είδες;»

- «Εσύ γιατί ούρλιαξες; ...και γιατί έπιασες το τιμόνι;»

- «Πες μου ότι φταίω κιόλας...αν είχες πάει πιο γρήγορα δε θα φώναζα».

- «Τώρα δεν κατουριέσαι;»

- «Ένα περίεργο πράγμα...μου έφυγε».

- «Σου έφυγαν θέλεις να πεις»

- «Όχι...μου έφυγε, δεν θέλω, θέλω να κάνεις κάτι να βγούμε από δω γιατί θα κρυώσω»

- «Το κινητό που το έχεις;»

- «Στην τσάντα μου...»

- «Πιάστο...»

- «Δεν γίνεται...»

- «Γιατί;»

- «Γιατί την ξέχασα στο κέντρο... Το δικό σου κινητό που είναι;»

- «Εσύ δεν μου είπες να μη το πάρω για να μη πάρει καμία πελάτισσα μέσα στη νύχτα;»

- «Εμ...βέβαια...τώρα φταίω εγώ που τις έχεις κακομάθει για να μη πω τίποτα άλλο...»

- «Ποιες πελάτισσες βρεεεε... γραφείο τελετών έχουμε και διανυκτερεύουμε...δεν είμαι υδραυλικός...μόνο φρέσκιες χήρες με παίρνουνε...»

- «Αυτές φοβάμαι...τις φρέσκιες»

- «Λοιπόν, άρχισε να περπατάς να πάμε να βρούμε κανένα τηλέφωνο»

- «Δεν πάω πουθενά, να πας εσύ...»

- «Εδώ μέσα στη μαύρη νύχτα θα μείνεις;»

- «Θα κάτσω στο αμάξι...».

- «Βρωμάει βενζίνη, σήκω να βγούμε έξω».

- «Δεν φτάνει που τράκαρες, θέλεις να σου κάνω και παρέα;»

- «Βρε βγες έξω μην έχουμε άλλα...»

- «Καλάααα...αλλά δεν παραδέχεσαι ότι έφταιγες».

- «Βρε βγες έξω...άντε και φταίω αν αυτό σε ηρεμεί...»

- «Κοιμήθηκες πάνω στο τιμόνι...αυτό έγινε»

- «Βρε προχώρα...»

- «Όχι, παραδέξου το...την ώρα που ούρλιαξα, ξύπνησες»

- «Και να ήθελα να κοιμηθώ μπορούσα με την μουρμούρα σου;»

- «Και στο σπίτι πως κοιμάσαι;»

- «Ποιος σου είπε ότι κοιμάμαι; Μια ζωή διανυκτερεύω».

- «Στο είπα εγώ, οι φρέσκιες χήρες φταίνε...λες και δεν σε έχω δει πως τις κοιτάς και πως τους μιλάς... Να... προχθές με την Μαρικούλα του μακαρίτη του Λοξολεωνίδα...»

- «Πας καλάααα; Αυτή είναι ογδονταπέντε στα εκατό φεύγα»

- «Ναι...αλλά η κόρη της;»

- «Η κόρη της είναι εξηντάρα...τρελάθηκες;»

- «Ναι αλλά η εγγονή της;»

- «Έχεις χάσει τα λογικά σου...τρεις εγγονούς έχει η Μαρικούλα».

- «Κι ο μεγάλος τους δεν παντρεύτηκε πέρσι; Την νύφη δεν την είδα πως σε έκοψε και την έκοψες όταν ήρθε να σου πει για τα λουλούδια;»

- «Και εσύ πως την είδες που με έκοψε...αφού δεν ήσουν εκεί...»

- «Μου τα είπε όλα η Λίτσα του Γοργοτρέχα»

- «Καλά...προς το παρόν τρέχα να βρούμε τηλέφωνο...».

 

Ο Κώτσος και η Κώτσαινα δεν πρόλαβαν να προχωρήσουν πολύ. Φάνηκαν τα φώτα δύο αυτοκινήτων. Ήταν τα φτιαγμένα αγροτικά του Μήτσου και του Μπάμπη. Σταμάτησαν και οι οδηγοί έτρεξαν προς το τρακαρισμένο αυτοκίνητο.

- «Ρε Μήτσο, τι έγινε εδώ;»

- «Ποιανού είναι, γνωρίζεις;»

- «Του Κώτσου του Καλαπόδα, της πεθεράς του το αμάξι»

- «Κάτσε να πιάσω φακό»

- «Εγώ παίρνω το εκατό»

 

Ο Κώτσος και η Κώτσαινα κοιτάχτηκαν κι άρχισαν να τρέχουν προς τα πίσω...

- «Βρεεεεεε...ποιο εκατό βρεεεεεε...εδώ είμαστε...»

- «Μπάμπηηηηηη, Μπάμπηηηηη ελπίζω να έφερες την τσάντα μου».

 

Ο Μήτσος και ο Μπάμπης δεν φάνηκε να άκουσαν τις φωνές τους. Είχαν καταπιαστεί να ανοίγουν τις πόρτες του τρακαρισμένου αυτοκινήτου.

 

- «Τι κάνετε βρε παιδιάααααα...εδώ είμαστε»

 

Η Κώτσαινα κτύπησε ελαφρά τον Κώτσο στην πλάτη.

- «Κώτσο...κοίτα πλάι σου»

- «Τι να δω...τρέχα γιατί αυτοί οι δύο θα κάνουν κι άλλη ζημιά στο αμάξι και δεν ακούν κιόλας»

- «Κώτσοοοοοοο...δίπλα σου στέκει ένας κυριούλης με άσπρη γενειάδα...»

- «Άσε τις βλακείες και προχώρα»

 

Ο κυριούλης ξερόβηξε. Ο Κώτσος σταμάτησε και γύρισε.

 

- «Κάπου σας ξέρω»

- «Μπορείτε να πείτε ότι είμαστε και συνεργάτες»

- «Δηλαδή;»

- «Εσείς κάνατε το ντιλίβερι... αν κι έχω ένα παράπονο»

- «Δηλαδή;»

- «Βάζετε πολλά λουλούδια και είμαι αλλεργικός»

- «Δηλαδή;»

- «Να μη σας κουράζω άλλο...αν και από εδώ και εμπρός δεν θα κουράζεστε... Με λένε Πέτρο»

- «Και το μικρό σας;»

- «Άγιο... ονομάζομαι Άγιος Πέτρος...»

- «Δηλαδή είστε ο γνωστός...»

- «Ακριβώς...αυτός που τον χρησιμοποιείται σε τόσα ανέκδοτα...ο πορτιέρης του Μεγάλου Αφεντικού, ο chef de reception le Paradise».

- «Χάρηκα για την γνωριμία, θα λάβω υπόψη μου την αλλεργία σας, αλλά γεια σας γιατί εκείνοι οι μέθουρες, όπου να ‘ναι θα σπάσουν το αμάξι της πεθεράς μου»

- «Χαλαρώστε...δεν πρέπει να ανησυχείτε άλλο γι' αυτά...ελάτε να πάμε...να εκεί στην κυλιόμενη σκάλα...»

- «Αυτή με τα άσπρα φώτα;»

- «Ακριβώς...ελάτε...ελάτε...»

- «Κώτσο μου.........λες γι' αυτό να μη κατουριέμαι;»

- «Άγιε Πέτρο...να σας ρωτήσω κάτι;»

- «Βεβαίως Κώτσο»

- «Μαζί θα είμαστε;»

- «Εγώ θα είμαι πάντα μαζί σας...ότι θέλετε θα με βρίσκετε στην ρεσέψιον».

- «Χμμμ....για να σε πω λιγάκι..ιδιαιτέρως»

- «Κώτσο έχεις μυστικά από μένα;»

- «Σκάσε... Άγιε...εννοώ μαζί με την κυρία θα είμαι;»

- «Μισό λεπτό τέκνο μου...να δω τι λέει το i-phone»

- «Να δεις, να δεις...»

- «Χμμ...μόνο για δυο μέρες σε βλέπω...μέχρι να τελειώσουν τα διαδικαστικά...μετά μπορείς να ζητήσεις μετάθεση. Βέβαια, αυτό σημαίνει: αίτηση, βεβαίωση του γνησίου της υπογραφής, ακρόαση από τον Μιχαήλ, αν αυτός γνωμοδοτήσει προχωράς σε επιτροπή των Χερουβίμ και αν και αυτή συναινέσει, πας στην ολομέλεια της βουλής του Παραδείσου και στο τέλος περιμένεις την υπογραφή από τον Μεγάλο... Αλλά μην ανησυχείς, έχουμε μπροστά μας την αιωνιότητα...»

- «Δηλαδή;»

- «Για να σου δώσω να καταλάβεις... Το αντίστοιχο αίτημα του Περικλή έφτασε στην επιτροπή των Χερουβίμ μόλις χθες...»

- «Ποιος Περικλής; Ο Περικλής του Στραβογιώργη;»

- «Όχι παιδί μου...ο άλλος...αυτός με τον Χρυσό Αιώνα...με την Ασπασία...»

- «Α....είχε και αυτός πρόβλημα...»

- «Ίδιο με το δικό σου....»

- «Κατάλαβα...και δεν μου λες...αν δώσουμε κάτι μπορούμε να επισπεύσουμε την διαδικασία;»

- «Μα τι λες τώρα...θέλεις να πας κατευθείαν στη Κόλαση;»

- «Θα πάω μόνος;»

- «Εκεί ναι...»

- «Και θα πάω κατευθείαν;»

- «Φυσικά... η δωροδοκία είναι κολάσιμο αδίκημα...»

- «Πόσα θέλετε;»

- «Τέκνο μου... τι είναι αυτά που λες; Με χίλια πας κατευθείαν, με δύο χιλιάδες στέλνουμε την γυναίκα σου, με τρία χιλιάρικα στην γυρίζω στη γη...με τέσσερα φροντίζω όταν θα επανέρθει να μη σε γνωρίζει...»

- «Πάρε πέντε και τα ρέστα δικά σου...»

- «Έκλεισε... πρώτη σκάλα δεξιά...καλωσόρισες στον Παράδεισο».

- «Και η Κώτσαινα...δεν θα με ακολουθήσει, έτσι;»

- «Όχι...την βγάζουν τώρα από το αμάξι...άκουσε την...κάτι λέει για την τσάντα της...καλή διαμονή».

 

Ο Κώτσος έτρεξε προς τη σκάλα φωνάζοντας γεμάτος χαρά: «Αθάνατο Ελληνικό Δημόσιο!»

 

Καφετζής